CaDı
18.10.07, 19:33 PM
Uyuyan ve yürüyen soğuk bir etim ben, dudaklarımdan süzülüyor dudaklarının bıraktığı trajedi. Yürüdüğümde tenime temas eden hava ölüyor artık, diğer uyuyan ve yürüyenlere göründüğü gibi görünmüyor bana bu öksüz gezegen… Çatlamış asfaltlara devrilmiş ölü ağaçlar görüyorum. Yol kenarlarında şekilsiz, ucube yaban otları ve acılı dallarından sarkan kan pıhtıları görüyorum, etrafa saçılmış iskelet ve et parçaları görüyorum.
Yitip giden aşkların kanıyla ıslanmış toprağın üstünde yürüyorum, çıplak ve beyaz ayaklarımla. Siyah bulutlar kaplıyor gökyüzünü ve bir iblisin yüzünü andırıyor gök kubbe. Saçlarımdan düşüp ölüyor yağmur damlaları.
Beni görüp insanlar tekrar dönüp bakıyorlar bana, hoşlarına gidiyor matemin rengine bürünmüş bir deliyi süzmek. Ahhh aciz ölümlü organizmalar, yaşamaya çalışıyorlar Tanrı’nın onlar için yazdığı anlamsız oyunu ve durmaksızın arıyorlar, mutluluk denen halisünasyonu.
Sensizliğin acısıyla sevişiyorum sürekli. Altımda attığı zevk çığlıklarını dinliyorum. Karamsar bir piyano sesi gibi. Bense telleriyle yayı arasından kan süzülen bir keman gibi inliyorum. Sensizliğin acısıyla sevişiyorum her an, soğuk ıslak ve kaygan… Gözlerini düşünüyorum, ulaşmak istiyorum onlara, hatırlıyor musun gözbebeklerimizi değdirmiştik birbirine. Gözlerin bu dünyada gördüğüm tek güzel şey.
Tanrının lanetli irinleri yağıyor gökten üzerime, yüzüme saçlarıma, omuzlarıma, kollarıma, ayaklarıma, O’nun bana uygun gördüğü gudubet kader dökülüyor. Ben bu lanetli öyküyü yaşarken gözlerin beliriyor hafızamda, cennet kokulu gözlerin ve yüzün yavaşça belirginleşiyor, yan yana dizilmiş beyaz periler gibi dişlerin ve onları çevreleyen şarap nehri dudakların çıkıyor ortaya. Yanaklarını görmeye başlıyorum küçük sevimli aknelerini… Bunları düşünürken boğazımdan süzülen kanı hissediyorum, yemek borumdan geçerek boş mideme damlıyor, parmak uçlarım iğnelerle delinmiş gibi yanmaya başlıyor ve sanki nasırlı bir el suratımı tutmuş baş parmaklarıyla kuvvetlice bastırıyor gözlerime, acı çekiyorum. Ama bebeğim gözlerin…
“As I think your eyes, from this dark century”
Son sarılışımız mezarıma bıraktığın bir çicek gibiydi, onu toprağın içine çektim ve o sarılış hala benimle.
Yitip giden aşkların kanıyla ıslanmış toprağın üstünde yürüyorum, çıplak ve beyaz ayaklarımla. Siyah bulutlar kaplıyor gökyüzünü ve bir iblisin yüzünü andırıyor gök kubbe. Saçlarımdan düşüp ölüyor yağmur damlaları.
Beni görüp insanlar tekrar dönüp bakıyorlar bana, hoşlarına gidiyor matemin rengine bürünmüş bir deliyi süzmek. Ahhh aciz ölümlü organizmalar, yaşamaya çalışıyorlar Tanrı’nın onlar için yazdığı anlamsız oyunu ve durmaksızın arıyorlar, mutluluk denen halisünasyonu.
Sensizliğin acısıyla sevişiyorum sürekli. Altımda attığı zevk çığlıklarını dinliyorum. Karamsar bir piyano sesi gibi. Bense telleriyle yayı arasından kan süzülen bir keman gibi inliyorum. Sensizliğin acısıyla sevişiyorum her an, soğuk ıslak ve kaygan… Gözlerini düşünüyorum, ulaşmak istiyorum onlara, hatırlıyor musun gözbebeklerimizi değdirmiştik birbirine. Gözlerin bu dünyada gördüğüm tek güzel şey.
Tanrının lanetli irinleri yağıyor gökten üzerime, yüzüme saçlarıma, omuzlarıma, kollarıma, ayaklarıma, O’nun bana uygun gördüğü gudubet kader dökülüyor. Ben bu lanetli öyküyü yaşarken gözlerin beliriyor hafızamda, cennet kokulu gözlerin ve yüzün yavaşça belirginleşiyor, yan yana dizilmiş beyaz periler gibi dişlerin ve onları çevreleyen şarap nehri dudakların çıkıyor ortaya. Yanaklarını görmeye başlıyorum küçük sevimli aknelerini… Bunları düşünürken boğazımdan süzülen kanı hissediyorum, yemek borumdan geçerek boş mideme damlıyor, parmak uçlarım iğnelerle delinmiş gibi yanmaya başlıyor ve sanki nasırlı bir el suratımı tutmuş baş parmaklarıyla kuvvetlice bastırıyor gözlerime, acı çekiyorum. Ama bebeğim gözlerin…
“As I think your eyes, from this dark century”
Son sarılışımız mezarıma bıraktığın bir çicek gibiydi, onu toprağın içine çektim ve o sarılış hala benimle.