just like heaven
27.02.07, 14:29 PM
Hayal ettim seni yine tüm hasretimle, hasretinle boğuşur buldum kendimi, hayır olmuyor bitiremiyorum, dindiremiyorum derinden gelen acılarımı, acılarımın müsebbibini biliyorum susturamıyorum, içimden sökemiyorum...
Düşümde sen vardın gene, uykusuz gecelerle dost oldum zaten, seni göreceğim diye uyutmuyorlar beni, zoraki uyudum belki yanımdaymışsın gibi tekrar yaşarım seni diye, hasret pınarlarını bir nebze kurutabilirim diye, olmadı sadece hasretinin yakıcı kokusunu duydum beynimde.
Birgün daha sabahı gördüm, gülen yüzler sel gibi akıyor yanımdan, bir çift sevgili sarmaş dolaş olmuş nispet yapmak ister gibiler bana... Bende sizin gibiydim diye geçirdim içimden, oysa şimdi içim bir yangın yeri dumansız, tütmüyor artık kül olmuş, yanıyor yinede içten içe, yakıyor yinede yavaş yavaş her saniye biraz daha eskitiyor, biraz daha ürkütüyor beni...
Her saniyemi senle doldurduğumdan beri, kimseye yer kalmadı bende, içimde, anımda, zamanımda, dostumda sen oldun, sevdiğimde, vazgeçemediğimde, belki ölümümde sen olacaksız böyle giderse...
Her gülüşünü düşündüğümde kalbimde bir çizik daha oluşuyor sanki, zaten yaralı paramparça, paramparça olduğu yetmedi demek ki her parçayı biraz daha acısın diye çiziyorum, sen kanıyorsun, yinede mutluyum en azından yinede bende kalıyorsun, içimde kalıyorsun...
Yalnız evde dolaştım, sensizlikte senden bir iz aradım teselli olsun diye, kokunu duydum sandım bir an, kalbim fırlarmı diye baktım, sen olmayınca yerinden çıkamıyor, bi tek seni gördüğünde terkediyor beni, tamamen senin oluyor, sana kalıyor...
Banada kalanlar var senden ve gözlerinden ve öpmeye doyamağım dudaklarından ve okşamaya kıyamadığım saçlarından, biriktirdim teker teker, kimse yokken çıkarıyorum içimden, bazen bir damla olup akıyor yanaklarımdan, bazen kelimeler olup dökülüyor yanan dudaklarımdan, bazen bir his olup yakıyorlar içimi acımadan kavuruyorlar zaten kavruk kalbimi... Olsun yinede bakıyorum hatıralarına, bana seni veriyorlar hayal bile olsan. Ben hayalinle böyle meşgulken sen nerelerdesin, neden yoksun yanımda, neden ellerini tutamıyorum, neden kendimi sende eritip sen olmuyorum, neden, neden?...
Düşümde sen vardın gene, uykusuz gecelerle dost oldum zaten, seni göreceğim diye uyutmuyorlar beni, zoraki uyudum belki yanımdaymışsın gibi tekrar yaşarım seni diye, hasret pınarlarını bir nebze kurutabilirim diye, olmadı sadece hasretinin yakıcı kokusunu duydum beynimde.
Birgün daha sabahı gördüm, gülen yüzler sel gibi akıyor yanımdan, bir çift sevgili sarmaş dolaş olmuş nispet yapmak ister gibiler bana... Bende sizin gibiydim diye geçirdim içimden, oysa şimdi içim bir yangın yeri dumansız, tütmüyor artık kül olmuş, yanıyor yinede içten içe, yakıyor yinede yavaş yavaş her saniye biraz daha eskitiyor, biraz daha ürkütüyor beni...
Her saniyemi senle doldurduğumdan beri, kimseye yer kalmadı bende, içimde, anımda, zamanımda, dostumda sen oldun, sevdiğimde, vazgeçemediğimde, belki ölümümde sen olacaksız böyle giderse...
Her gülüşünü düşündüğümde kalbimde bir çizik daha oluşuyor sanki, zaten yaralı paramparça, paramparça olduğu yetmedi demek ki her parçayı biraz daha acısın diye çiziyorum, sen kanıyorsun, yinede mutluyum en azından yinede bende kalıyorsun, içimde kalıyorsun...
Yalnız evde dolaştım, sensizlikte senden bir iz aradım teselli olsun diye, kokunu duydum sandım bir an, kalbim fırlarmı diye baktım, sen olmayınca yerinden çıkamıyor, bi tek seni gördüğünde terkediyor beni, tamamen senin oluyor, sana kalıyor...
Banada kalanlar var senden ve gözlerinden ve öpmeye doyamağım dudaklarından ve okşamaya kıyamadığım saçlarından, biriktirdim teker teker, kimse yokken çıkarıyorum içimden, bazen bir damla olup akıyor yanaklarımdan, bazen kelimeler olup dökülüyor yanan dudaklarımdan, bazen bir his olup yakıyorlar içimi acımadan kavuruyorlar zaten kavruk kalbimi... Olsun yinede bakıyorum hatıralarına, bana seni veriyorlar hayal bile olsan. Ben hayalinle böyle meşgulken sen nerelerdesin, neden yoksun yanımda, neden ellerini tutamıyorum, neden kendimi sende eritip sen olmuyorum, neden, neden?...