nightbird
12.04.08, 20:46 PM
Ekmek kaygısı yerine ekmek saygısı...
Düşünün...
Ay sonunu nasıl getireceğini düşünmese bir öğretmen... Günde en az bir gazete, ayda en az bir kitap alabilse...
Ara sıra da olsa sinemaya ve tiyatroya gidebilse...
Kapısına alacaklı dayanmadan evinde oturabilse...
Okulda çocuklarımıza kim bilir nasıl bir eğitim verirdi...
Kafasında binbir türlü sorun olmasa, muhakkak ki çocuklarımıza daha farklı bir gözle bakabilirdi...
* * *
Düşünün....
Ay sonunu nasıl getireceğini düşünmese bir polis...
Göreve giderken kafasında problemleri de götürmese...
Gururla taşıdığı üniformanın içinde, bakkala kasaba karşı ezilmese...
Başına bir şey geldiğinde geride kalanların hayat garantisinin olduğunu bilse...
Kimbilir nasıl bir polis görüntüsü oluşurdu...
Kim bilir şu anda bile yüksek olan şefkat ve tahammül sınırı nerelere ulaşırdı...
* * *
Düşünün...
Devlet hastanesinde çalışan bir doktor, özel muayenehane açana özenmese...
Bilse ki günde onlarca hastaya bakmasının yanı sıra, yanında devleti var.
Görse ki, hastalarının gözünde ışık olmak, cebi para dolmasından çok daha kutsal...
İnsan gibi yaşayabilse, kendini geliştirecek şeyler yapabilse...
Kimbilir hastanelerimiz nasıl bir şefkat yuvası olurdu...
* * *
Düşünün....
Devletin memuru, çarşı pazarda ek iş olarak limon satmaya mecbur kalmasa...
Bir iş yetse hayatını idame ettirmeye...
Çocuklarının önlük parası için akrabalarından her sene borç almasa...
Mahallenin büyümüş çocukları, hep mahalle içinde yeni yaşa girenlere miras kalmasa...
Kimbilir bürokraside vatandaşla ilişkisi ne kadar güzel, güvenli ve düzeyli olurdu....
* * *
Düşünün....
Memleketin gazetecisi, mesleğinden başka bir şey yapıp mesleğini devam ettirmeye çalışmasa...
Masa başında oturmaya alışmasa...
Bırakın parasını pulunu, belediye otobüslerinde gösterdiği o çok değerli basın kartını şoför eline alıp sahte mi değil mi diye yoklamasa...
Ay başında aldığı ücret, ayın beşinde onunla vedalaşmasa...
Kimbilir ne kadar cesur olurdu...
Ve memleket böyle olmazdı...
* * *
Ekmek kaygısı başka bir insan yapıyor insanı...
Ve başka bir şey oluyor yaptığı yapması gerekenden başka....
Ekmek kaygısı her zaman olacak...
Ama bu ölümcül boyutlarda ve birinci sırada olunca, ekmek saygısı ortadan kalkıyor.
Hayatta kalmak öncelik olunca, insan ne yaşadığını, ne de iş yaptığını anlıyor...
Abdullah ÖZDOĞAN
[Linkleri görmek için üye olmalısınız...]
Düşünün...
Ay sonunu nasıl getireceğini düşünmese bir öğretmen... Günde en az bir gazete, ayda en az bir kitap alabilse...
Ara sıra da olsa sinemaya ve tiyatroya gidebilse...
Kapısına alacaklı dayanmadan evinde oturabilse...
Okulda çocuklarımıza kim bilir nasıl bir eğitim verirdi...
Kafasında binbir türlü sorun olmasa, muhakkak ki çocuklarımıza daha farklı bir gözle bakabilirdi...
* * *
Düşünün....
Ay sonunu nasıl getireceğini düşünmese bir polis...
Göreve giderken kafasında problemleri de götürmese...
Gururla taşıdığı üniformanın içinde, bakkala kasaba karşı ezilmese...
Başına bir şey geldiğinde geride kalanların hayat garantisinin olduğunu bilse...
Kimbilir nasıl bir polis görüntüsü oluşurdu...
Kim bilir şu anda bile yüksek olan şefkat ve tahammül sınırı nerelere ulaşırdı...
* * *
Düşünün...
Devlet hastanesinde çalışan bir doktor, özel muayenehane açana özenmese...
Bilse ki günde onlarca hastaya bakmasının yanı sıra, yanında devleti var.
Görse ki, hastalarının gözünde ışık olmak, cebi para dolmasından çok daha kutsal...
İnsan gibi yaşayabilse, kendini geliştirecek şeyler yapabilse...
Kimbilir hastanelerimiz nasıl bir şefkat yuvası olurdu...
* * *
Düşünün....
Devletin memuru, çarşı pazarda ek iş olarak limon satmaya mecbur kalmasa...
Bir iş yetse hayatını idame ettirmeye...
Çocuklarının önlük parası için akrabalarından her sene borç almasa...
Mahallenin büyümüş çocukları, hep mahalle içinde yeni yaşa girenlere miras kalmasa...
Kimbilir bürokraside vatandaşla ilişkisi ne kadar güzel, güvenli ve düzeyli olurdu....
* * *
Düşünün....
Memleketin gazetecisi, mesleğinden başka bir şey yapıp mesleğini devam ettirmeye çalışmasa...
Masa başında oturmaya alışmasa...
Bırakın parasını pulunu, belediye otobüslerinde gösterdiği o çok değerli basın kartını şoför eline alıp sahte mi değil mi diye yoklamasa...
Ay başında aldığı ücret, ayın beşinde onunla vedalaşmasa...
Kimbilir ne kadar cesur olurdu...
Ve memleket böyle olmazdı...
* * *
Ekmek kaygısı başka bir insan yapıyor insanı...
Ve başka bir şey oluyor yaptığı yapması gerekenden başka....
Ekmek kaygısı her zaman olacak...
Ama bu ölümcül boyutlarda ve birinci sırada olunca, ekmek saygısı ortadan kalkıyor.
Hayatta kalmak öncelik olunca, insan ne yaşadığını, ne de iş yaptığını anlıyor...
Abdullah ÖZDOĞAN
[Linkleri görmek için üye olmalısınız...]